13.10.2017

Hoe design thinking Duitse beenhouwers helpt

Leesduur
Aantal woorden

Het beroep van beenhouwer is er in Duitsland niet al te best aan toe. Tussen 2004 en 2014 moesten niet minder dan 4000 beenhouwerijen hun deuren sluiten. Bovendien kampt de sector door onder meer de dollekoeienziekte en hormoonschandalen met een imagoprobleem. Ook het groeiende milieubewustzijn en opkomend vegetarisme zorgen er vooral voor dat er minder mensen warm kunnen worden gemaakt voor het beroep.

In 2014 benaderde de sectorvereniging de Potsdam School of Design Thinking met een vraag: help ons.

Design thinking vertrekt altijd vanuit de “user”. Dus de eerste vraag die het team zich stelde was: “wat wil de vleeseter?”, na talloze uren research en interviews kwamen de design thinkers op een idee: slagerijen zouden hun aanbod warme bereide maaltijden (een van de belangrijkste omzetstromen, zo bleek uit de research) moeten updaten. Ze vroegen een testgroep een aanbod aan “lunchbags” voor te bereiden. Deze lunchbags zouden een alternatief moeten zijn voor bijvoorbeeld McDonald’s. Ze moesten een warme snack, een drankje en een dessert bevatten.

De teleurstelling was groot toen de design thinkers uiteindelijk de lunchbags gingen testen. Een stinkende schnitzel op een sandwich, een blik cola en een half gesmolten chocoladereep, allemaal verpakt in een lelijk plastic zakje.

Ook toen men het idee van de lunchbags testte (zeer essentieel onderdeel van design thinking) bleek dat gebruikers er absoluut niet warm van werden.

Terug naar de tekentafel dus. Men stelde zich de vraag waarom het idee niet werkte. De feedback van de beenhouwers was: “wij willen geen lunchbags aanbieden, wij zijn McDonald’s niet. Wij willen ons ambacht uitoefenen.”

Toen kwam men tot een heel belangrijk inzicht: niet de vleeseter was de “user” in hun opdracht maar wel de beenhouwer! Men moest een oplossing zoeken voor hùn probleem. Men moest manieren zoeken zodat beenhouwers hun ambacht kunnen uitoefenen.

Met dat vernieuwde inzicht kwamen nieuwe en betere ideeën uit de bus.

Zo werd er een crowdfundingplatform opgezet waardoor beenhouwers makkelijker toegang krijgen tot kapitaal om hun eigen zaak te verbeteren.

Er werd ook een label ontwikkeld dat erop gericht was de traditionele waarden verbonden met het ambacht op een efficiënte manier te communiceren naar de doelgroep.

Het derde en belangrijkste idee was dat van de zogenaamde “trüffeljagd”. Op regelmatige basis werden conferenties georganiseerd waarop de meest innovatieve spelers uit de sector aan het woord werden gelaten. Deze conferenties werden heel snel een voltreffer, en werden door de beenhouwers zelf enorm goed onthaald.

Zo hielp design thinking de Duitse beenhouwers.

Alle nieuwsberichten